System oswiatowy andragogiki nie różni się w rażący sposób od systemów pedagogiki mającej na celu kształcenie dzieci i młodzieży. swiadczyć to może jedynie o tym, iż człowiekowi dorosłemu nie można odebrać szansy na rozwój tych obszarów wiedzy i zainteresowań, które są błędnie przypisywane jedynie dzieciom i młodzieży.
Podobnie jak w wychowaniu i kształceniu dzieci i młodzieży tak w andragogice zostały sformułowane zasady wychowania i nauczania czy też kształcenia. Ujęto je w następujących po sobie punktach:
1. zasada powszechnosci;
2. zasada związku z życiem;
3. zasada wspierania pracy pożytecznej, gorliwej i sumiennej;
4. zasada humanizmu i dobrego przykładu wychowawczy
5. zasada wspólny;
6. zasada postrzegania jednostki w grupie;
7. zasada kształtowania uczuć;
8. zasad racjonalnego poglądu na życie;
9. zasada przezwyciężania sprzecznosci;
10. zasada samopoznania, samokrytyki i samowychowania.
Odnosnie zasad nauczania są to:
1. nauczanie wychowujące;
2. nauczanie zgodne z wiedzą naukową;
3. jednosć teorii i praktyki;
4. swiadome i czynne przyswajanie wiadomosci i umiejętnosci;
5. kierownicza i życzliwa rola nauczyciela;
6. nauczanie we wspólnocie z równoległą dbałoscią o grupę oraz o jednostkę;
7. koordynacja działań wszystkich uczestniczących nauczycieli;
8. planowosć i systematycznosć;
9. przystępnosć i poglądowosć;
10. stałe utrwalanie przekazywanych wiadomosci i umiejętnosci przez ciągłe powtórki.
Profesor J.Chałasiński (1935) wymienia ponadto osiem podstawowych funkcji oswiaty dorosłych. Według niego oswiata pełni następujące role:
a. popularyzacyjną;
b. integracyjną;
c. rozdzielczą;
d. adaptacyjną;
e. ekonomiczną;
f. polityczną;
g. konserwatywną;
h. konstruktywną.
Na podstawie tego podziału łatwo zauważyć, iż cechą przewodnią oswiaty dorosłych jest dbanie o wszechstronny rozwój człowieka dorosłego i traktowanie go całosciowo oraz jako podmiot wszelkich działań skierowanych w jego stronę a mających na celu dalsze jego kształcenie.